POMOC DZIECKU W SYTUACJI ROZWODU

ARTYKUŁY » DLA RODZICÓW I NAUCZYCIELI » SYTUACJE KRYZYSOWE » POMOC DZIECKU W SYTUACJI ROZWODU

POMOC DZIECKU W SYTUACJI PRZEWLEKŁEGO KONFLIKTU,

SEPARACJI BĄDŹ ROZWODU RODZICÓW

 

 

Dzieci przeżywają rozstanie rodziców jako stratę. Kiedy jedno z rodziców zrywa kontakt z dzieckiem, jego odejście może być traktowane nawet jako śmierć w rodzinie. Jeżeli rodzic, który nie mieszka z dziećmi, utrzymuje z nimi bliski kontakt, a para potrafi współpracować ze sobą na rzecz dzieci, wpływ rozwodu na ich rozwój będzie mniej destrukcyjny.

U małych dzieci (często myślących że wszystko dzieje się za ich sprawą) rozwód albo kłótnie między rodzicami często wzbudzają poczucie winy (Richardson, Richardson, 1999). W przypadku rozstania rodziców nierzadko rodzi się lęk, że wszyscy dziecko opuszczą i nikt się o nie zatroszczy (Ilg, Ames i Baker, 1992).

            W celu zminimalizowania lęku powstałego u dziecka na skutek rozstania rodziców wskazane jest udzielanie wyczerpujących (jednak dostosowanych do wieku dzieci) informacji o tym, co się dzieje w rodzinie. Zaleca się spokojne tłumaczenie dziecku, że rodziców łączy podwójny węzeł: małżeński i rodzicielski. Mimo, że rodzice przestaną być małżonkami, nigdy nie przestaną być rodzicami i chociaż nie kochają już siebie, to zawsze będą kochać dziecko.

Poniżej przedstawione są wskazówki, które mogą być użyteczne w tej trudnej dla wszystkich sytuacji.

 

WSKAZÓWKI DLA OBOJGA RODZICÓW:

 

  • Jakkolwiek czulibyście się zagubieni i nieszczęśliwi przed, podczas i po okresie trudności w związku (rozwodzie), starajcie się przedkładać nad wszystko dobro dziecka.

 

  • Starajcie się, aby życie codzienne przebiegało w miarę normalnie.

 

  • Nie przenoście wrogości do współmałżonka na dzieci. Nie znieważajcie go. Nie musicie fałszywie wychwalać jego zalet, ale nie wylewajcie przy dzieciach i przed dziećmi całej swej goryczy i zapiekłości.

 

  • Jeżeli jest to możliwe, wspólnie powiadomcie dziecko o nadchodzącym rozstaniu.

 

  • Zapewniajcie dziecko, że konflikt (rozwód) nie jest jego winą i nie wynika z tego, co ono zrobiło albo czego nie zrobiło.

 

  • Dajcie dziecku odczuć, że kłócicie się (rozwodzicie się) ze sobą, ale nie z nim. Powiedzcie jasno, że ojciec (albo matka) wciąż będzie jego rodzicem, nawet jeżeli nie będą razem mieszkać.

 

  • Postarajcie się nie pogrążać dziecka bez reszty - rozwiejcie jednak jego nadzieje, że wszystko to szybko minie i wkrótce mama i tata znowu będą razem.

 

  • Wytłumaczcie dziecku, że bez względu na to co się stanie z waszym małżeństwem, ono będzie bezpieczne.(…)

 

  • W żadnym wypadku nie powinniście dopuścić, aby dzieci poczuwały się do konieczności opowiedzenia się po Waszej stronie, czyli przeciw ojcu lub matce.

 

  • Nie posługujcie się dzieckiem jako gońcem albo szpiegiem na Waszych usługach. Po wizycie dziecka u byłego współmałżonka nie wypytujcie go. (…)

 

  • Nastawcie się, że po wizycie u rodzica, który się wyprowadził, dziecko będzie się musiało na powrót dostosować do sytuacji. Trzeba się z tym pogodzić. Nie wolno pogarszać całej sprawy pytaniami i zgryźliwymi uwagami.

 

  • Nie unikajcie odpowiedzi na pytania dziecka, choćby nie były jasne lub wydawały się niemądre. Dziecko może mieć trudności ze sformułowaniem własnych myśli i wątpliwości.(…)

 

  • Ciągle na nowo utwierdzajcie dziecko w przekonaniu, że je kochacie, chociaż tak dziwnie się zachowujecie oraz upewniajcie je, że konflikt (rozwód) nie zależy od jego zachowania.(…)

 

  • Nie starajcie się za bardzo ukryć swoich emocji: smutku, bólu, zawódu. Dziecko zrozumie okresową słabość, a potem samo będzie bardziej otwarte.

 

  • Nie litujcie się nad własnym dzieckiem. Żal i poczucie winy są złymi doradcami w procesie wychowawczym.

 

 

Literatura:

Ilg F. I., Ames L. B., Baker S. M.: Rozwój psychiczny dziecka. Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne. Gdańsk 1992.

Richardson R. W., Richardson L. A.: Najstarsze, średnie, najmłodsze. Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne. Gdańsk 1999.

Zubrzycka E.: Narzeczeństwo, małżeństwo, rodzina, rozwód? Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne. Gdańsk 1993.

 

Opracowała mgr Anna Szyszka – Wójcik - psycholog Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej w Bytomiu